schoonmaken

Bedwantsen bestrijden zodat ze voorgoed verdwijnen

bedwantsen voorgoed bestrijden

bedwantsen voorgoed bestrijden

‘Ik ga verhuizen, ik heb bedwantsen ontdekt!’ gilde zuslief hysterisch door de telefoon.

‘Je hebt wat?’

Bedwantsen, ik had er zelfs nog nooit van gehoord. Terwijl mijn zus allerlei gruwelijke feiten over bedwantsen op begon te sommen, gniffelde ik zachtjes voor me uit. Tuurlijk, heel vervelend voor haar. Zoiets wens je niemand toe. Maar toch, mijn altijd zo nuchtere en kalme zus horen verkondigen dat ze ‘nú een hele fles wijn leeg zou gaan drinken’ deed iets met mijn lachspieren. Aardig als ik ben, besloot ik een meelevend kaartje bij haar in de bus te gooien. Vrij vertaald naar Bob Dylan schreef ik:

‘I wants you.

I wants you.

I wants you so bed.’

Prachtig gevonden, al vond mijn zus van niet.

Een paar dagen later belde zus nog een keer. ‘Weet je Jenn, ik zat nog eens na te denken over die bedwantsen.’

‘Oh ja, zijn ze al weg?’

‘Ik hoop het. Af en toe zie ik nog een lijk liggen maar er loopt niks meer rond. Maar wat ik wilde zeggen: bedwantsen komen meestal je huis in via je bagage.  En de enige gelegenheid waarbij dat gebeurd kan zijn, is ons familieweekend.’

Het familieweekend. Waar ik ook bij was. Waar ik ook tassen vol bagage heen had gesleept. Tassen die wellicht met een aantal verstekelingen erin weer meegenomen waren naar huis. Het bedwantsenverhaal kreeg ineens een wat nare wending. Gewapend met telefoon-met-zaklamp toog ik naar boven om de vijf slaapkamers die ons huis rijk is aan een grondig onderzoek te onderwerpen. Vier slaapkamers lang vond ik niets zorgwekkend. De vijfde slaapkamer, van zoonlief, maakte werkelijkheid van mijn angstige vermoedens.

Bedwantsen. In ons huis! Wat had mijn zus er ook allemaal alweer over verteld? Zouden ze zich dwars door de muur hebben gevreten? Zouden ze overal pisvlekken achterlaten? Zouden ze nare ziektes overbrengen zodat we allemaal zouden sterven?

Nu was ik degene die hysterisch aan de lijn hing en kwam mijn zus -die ik tot dusverre altijd wel als een meelevend persoon had beschouwd- niet meer bij van het lachen.

Een geluk bij een ongeluk was het feit dat zoonlief juist die dag op brugklaskamp zou gaan. Dat hij op een kampeerboerderij zou verblijven waar ongetwijfeld duizenden bedwantsen op hem zaten te wachten, probeerde ik zo goed mogelijk te vergeten. Eerst de invasie thuis maar eens aanpakken. Tips van zus en internet leerden me in een mum van tijd allerlei nieuwe dingen die ik heus niet persé had willen weten maar toch verdraaid handig waren.

Volgens allerlei websites zijn bedwantsen onmogelijk zelf uit te roeien. Je hebt op zijn minst hulp nodig van een speciaal hiervoor getrainde speurhond (ja, echt!) en een compleet team professionele ongediertebestrijders. Grappig genoeg werd dit juist op de websites van diezelfde bestrijders verkondigd en werd er tussen neus en lippen bij verteld dat dit mij slechts een paar honderd euro zou gaan kosten. Wellicht de moeite waard als je de vloer niet meer kan zien door al wat daar krioelt, maar voor die 2 babybedwantsen en hun moeder die ik rond had zien lopen, leek me dat toch enigszins overbodig.

Gelukkig bleken er ook goedkopere manieren om de beesten uit te roeien. Bij zuslief hebben ze gewerkt en bij ons lijkt het leed -na twee angstige nachten vol nachtmerries- ook geleden. Wat hebben we gedaan?

5-stappenplan om bedwantsen te bestrijden

  1. Alles wat maar enigszins als schuilplaats voor bedwantsen kan dienen en wasbaar is: in de wasmachine! 60 graden zou genoeg moeten zijn maar in mijn ijver heb ik het beddengoed in een programma op 95 graden mee laten draaien. En niet alleen het beddengoed.
  2. Stofzuig alles! Vloeren, muren, plafond, matras, matjes, dekens…, noem het maar op. Ik weet niet wat de buurvrouw dacht toen ze me op de vensterbank van het zolderraam zag staan met de stofzuiger boven mijn hoofd maar op zo’n moment van strijd op leven en dood maakt dat ook helemaal niks meer uit! Gooi na het stofzuigen de zak weg en als je net zo paranoïde bent als ik, vervang dan ook de filters.
  3. Dweil! Niet met zo’n halfwarm sopje waar een scheutje lekker ruikend allesreiniger inzit. Welnee, hier is grover geschut nodig. Dweil met een loeiheet sopje waar een flinke scheut chloor aan is toegevoegd. Dweil alles. Echt alles. Vergeet vooral niet om 10 keer het bedframe af te nemen met chloor. Haal uit elkaar wat uit elkaar kan, later zie je wel hoe alles weer in elkaar gezet moet worden.
  4. Schaf bij de drogist een spuitbus ongediertebestrijder aan (ik kocht deze) en ga alle gaten en kieren bijlangs.
  5. Omdat wantsen een hekel schijnen te hebben aan lavendel, deed ik wat lavendelolie met water in een spuitflaconnetje en spoot ik er kwistig mee rond de bedpoten en op het matras.

‘s Avonds vond ik nog een lijk en een bijna-lijk en de avonden daarna helemaal niks meer. Zoonlief is inmiddels terug van kamp en heeft een paar nachten in zijn lavendelbed als levend lokaas gediend zonder gebeten te zijn of gekriebel te voelen. Hoewel mijn angst nog niet helemaal weg is -je weet natuurlijk niet hoeveel miljard eitjes er nog achter de plinten liggen met een tweede generatie wantsen in wording- , slaap ik weer prima. Zus en ik appen ‘s nachts om half drie niet meer met elkaar over de vraag of wantsen wel of niet kunnen vliegen en of ze voor of na de zondeval geschapen zijn.

Wantsen in huis, wat een avontuur!

Normaal gesproken bedient een superheldin zich natuurlijk nimmer van spuitbussen met gif en komt het niet in haar hoofd op om milieuonvriendelijke middelen als chloor te gebruiken. Desondanks meende ik hier een uitzondering te moeten maken. Ik geef mezelf 10 strafpunten en als jij bovenstaande tips ooit gebruikt, zal je dat ook moeten doen. Als je een dode bedwants in je SHB plakt (plet hem tussen twee plakbandjes!), verdien je weer een puntje terug.

Social Media
0

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *